آشکده آبودان در کرج

آش یکی از خوراک‌های اصیل ایرانی است که تقریباً در تمام ایران پخته می‌شود. آش چندین نوع است از جمله آش رشته، آش ماست، آش شله قلمکار، آش جو، آش دوغ و… ساده‌ترین آن آش رشته است و از سبزیجات، حبوبات و رشته و کشک تشکیل شده و از سیر داغ، پیاز داغ و نعناع داغ برای تزیین آن استفاده می‌کنند.

حدوداً ۴۰۰ نوع آش در سراسر ایران به شکل‌های مختلفی طبخ می‌شود، و تقریباً ۱۰ نوع آش وجود دارد که در آن از گوشت استفاده شده‌است. ادویه‌های مورد نیاز:نمک، زردچوبه، فلفل

واژهٔ «آش» در زبان پارسی از ریشهٔ پیشاهندواروپایی «*hed/ *ed» به معنای «خوردن» مشتق شده است. این ریشه در زبان‌های آریایی به شکل «*آس» درآمده که معنای اصلی آن «خوردن» است. در زبان‌های ایرانی کهن، این ریشه واژگانی مرتبط با غذا و خوردن پدید آورده است، مانند «asAkrahk (کَهْرْکاسَه: کرکس، مرکب از: کَهرکَه: مرغ + آسَه: خوار) اوستایی. ^[۲]

در پارسی، از این ریشه کلماتی چون «آشپز»، «آشپزخانه»، «آش‌رشته»، و «آش‌خوری» ساخته شده است. واژهٔ «آش» به خوراکی اشاره دارد که از ترکیب مواد اولیه در یک ظرف و پختن آن‌ها تهیه می‌شود و یکی از غذاهای سنتی ایرانی محسوب می‌شود.^[۳]

کلمه آش از زبان فارسی گرفته شده‌است. در فارسی واژهٔ «با» نیز به معنی آش و خوراک فراوان بکار رفته‌است. شوربا، گندم‌با، کدوبا، ماست‌با،^[۴] اسپیدبا، اوماج، غوره‌با، زیره‌با^[۵] و… در نوشته‌ها تکرار شده‌است. با یا باج (اوماج) از باگ پارسیگ بازمانده و به معنی خوراک است. بنابر نظر مایرهفر -bā- احتمالاً صورت جدیدتر bāg– از کلمهٔ pāka- در ایرانی باستان و از ریشهٔ pak- یا pac- به معنای پختن است که در فارسی امروز به صورت پختن و پز به کار می‌رود (بنگرید به نانوا/نانبا).^[۶] واژگان سکباگ، دوغباگ، نارباگ، زیرباگ، سپیدباگ و… به زبان عربی نیز راه یافته‌است.

آشکده آبودان در کرج